Nelson MANDELA

barisayess · 08-10-2007, 16:38

Güney Afrika’nın Özgürlük Türküsü:
“Yaşadığım sürece hayatımı, Afrikalıların mücadelesine adadım. Beyaz egemenliğine karşı savaştım. Siyah egemenliğine karşı da savaştım. İnsanların eşit fırsatları paylaşarak uyum içinde yaşayacakları demokrat ve özgür toplum hayalini kurdum hep. Bu gerçekleşmesini istediğim bir idealdir. Ve Tanrı öyle uygun görürse uğrunda ölmeye hazır olduğum bir amaçtır.”
Nelson Rolihlahla Mandela 18 Temmuz 1918’de dünyaya geldi. Doğduğu yer kırsal, dağlık bir kesimdeydi ve ailesi kabile geleneklerine bağlı bir aileydi. Çocukluk yıllarında çobanlık yapan Mandela bölge ilkokuluna başladı. Babası öldükten sonra kabile reisi olan kuzeni Jontigbaba, Mandela’nın eğitimiyle yakından ilgilendi. Nelson, Xhosa dili, İngilizce, tarih ve coğrafya okudu. Geçmişini öğrendi ve bu, insanlarına yardım etmesi için kararlılığa ulaşmasına neden oldu. Bu dönem Mandela’nın kişiliğinin oluştuğu yıllardır.
Her alanda olduğu gibi eğitimde de bir ayrımcılık vardı ve beyaz çocuklarıyla siyah çocukları farklı okullara gönderiliyordu. Beyaz okullarına siyah okullarına yapılan harcamanın 10 misli fazla harcama yapılıyordu.Mandela gibi liseye kadar okuyan öğrencilerin sayısı çok azdı. Beslenme, barınma sağlık ve daha bir çok yetersizliğe rağmen Nelson, okulunu başarıyla bitirdi ve Afrika Ulusal Üniversitesi’ne başladı. Buradaki protestolara katıldı ve okuldan atıldı. Johannesburg’a kaçarak madende polislik yapmaya başladı. Oturduğu yer Johannesburg’un varoşlarıydı ve burası tam anlamıyla bir suç yatağıydı.

2. Dünya Savaşında hükümet İngiltere’nin yanında Nazi Almanya’sına savaş açmıştı. Savaş sırasında silah kullanmaları yasak olan siyahlar da askere alınıyordu ve ortada dolaşan demokrasi sözleri siyahları umutlandırmıştı. 1940’da ANC(Afrika Ulusal Kongresi) başkanı olan Dr. Xuma örgütün bozulan yapısını biraz olsun toparladı.

Mandela bir avukatlık bürosunda staj yaparken geleceğin liderlerinden biri olacak Walter Sisulu ile tanıştı. Sisulu’nun tanıştırdığı Evelyn Mase ile evlendi.Witwaterstrand Üniversitesinde hukuk öğrenimini ilerletmeye çalışırken profesörlerden birinin Mandela’nın yazdığı bir makaleyi eleştirmesi üzerine cevap olarak “Acaba kendisi geceleri gaz lambasının ışığında nasıl bir makale yazardı, merak ediyorum” demişti. 4 odalı bir evde 25 kişi yaşıyorlardı ve bu şartlarda elinden geleni yapmaya çalışıyordu.

Sisulu, Mandela’yı ANC ile tanıştırdı ve Mandela ANC’ yi radikal bir kuruluş haline getirmeye çalıştı. Kendisi ile birlikte aktif çalışanlar Afrika Milliyetçileriydiler. Ve haklarını ararken diğer siyahların da mücadeleye katılmaları için baskı oluşturmaya çalışıyorlardı. Örgüt, komünizmi yabancı bir ideoloji olduğu için reddediyordu. Mandela ise Asyalılar ve öteki beyaz örgütleriyle dostluk kurmaya çalışıyordu. 1948 yılında Mandela genel sekreterliğe seçildi. 48’in Mayıs ayında başa gelen Afrikaner Ulusal Partisi, o zamana dek görülmemiş baskıcı yöntemler kullanacaktı.Parti, gelir gelmez, beyaz seçmenlere verdiği “apartheid” (derin ayrımcılığı ön gören yasalar) sözünü tuttu ve Güney Afrika toplumunu Beyazlar, Asyalılar ve Siyahlar olarak üçe ayırdı. Irkçı yerleşim yasaları çıkarılarak siyahlar yaşadıkları yerlerin dışına sürüldü. Üç buçuk milyon kişi evlerinden, çiftliklerinden ve işyerlerinden sürüldü.
Apartheid yasaları yaşamın her alanında uygulanmaya çalışıldı. Her yerde “yalnız beyazlar” yazılı levhalar vardı. Komünizmi Bastırma Yasası çıkarıldı ve komünizm yanlısı olmasalar bile ırkçılığa karşı gelenler suçlandı ve aforoz edildi. ANC Gençlik Birliği ANC içinde etkili olmak istiyordu. ANC 49’un sonlarında aldığı bir kararla “Hareket Programını” kabul etti. Bu program, beyazların istediği biçimde hareket etmemeyi öngörüyordu. 1Mayıs 1950’de ANC Gençlik Birliği, komünist partinin düzenlediği greve katılmama kararı aldı. Az sayıda katılım olduğu grevde polis ateş açarak 18 kişiyi öldürdü ve bu olay duyguları coşturdu. 26 Haziran günü yeni bir yürüyüş düzenlendi. ANC bu kez büyük destek verdi ve Mandela protestonun lideri seçildi.
ANC bundan sonra diğer örgütlerle birlikte hareket etme kararı aldı.

ANC, hükümetten yeni taleplerde bulundu. Kabul edilmeyeceği bilindiği için önceden büyük bir eylem kararlaştırılmıştı ve “Meydan Okuma Hareketi” başlatıldı. Protestolar başladı ve hapishaneler tıka basa doldu. Eylemcilerden kimileri “yalnız beyazlar” yazılı banklara oturdular. Siyah ve Asyalı insanlar postanelere “yalnız beyazlar” yazan kapılardan girdiler. Eylemciler arasında beyazlar da vardı. Mandela da tutuklandı; ancak kefalet ödeyerek serbest bırakıldı. Güney Afrika’nın birçok bölgesini dolaşarak insanları “şiddet içermeyen eylem” için örgütlemeye çalıştı.

ANC de ABD’de siyah haklarını elde etmek için mücadele eden Martin Luther King gibi Mahatma Gandhi’nin “şiddet içermeme” yöntemini benimsemişti. Bütün çabalara rağmen hem halk hem de polis şiddete başvurdu. Hükümet apartheid yasalarını daha da ağırlaştırdı ve uymayanlara akıl almaz cezalar uygulama kararı aldı. Bu nedenle eylemler durduruldu. Mandela bir yandan da siyah çocuklarına aşağılık ırk olgusunu benimsetmeye çalışan “Bantu Eğitimi” ile mücadele etmek istiyordu. ANC bir duyuru yayımlayarak okulların boykot edilmesini istedi. Boykota katılan az sayıda kişi büyük bedeller ödedi.

Eylül 1953’te otuz beş yaşındaki Mandela’ya politik yasaklar getirildi ve Johannesburg’dan çıkması yasaklandı. Bundan sonra Mandela, çalışmalarını gizlice yürüttü ve toplantılara katılmaya devam etti. 26 Haziran’da binlerce kişinin katıldığı bir kongrede “Özgürlük Bildirisi”ni okudu. Bildiride hükümetin vahşi olarak nitelendirdiği eşitlik, adalet, barış ve demokrasi vurgulanıyordu. 1956’da 156 kişiden biri olarak tutuklandı. Mahkeme dört buçuk yıl sürdü ve sonunda hepsi serbest bırakıldı. 1956’da Evelyn ile evliliği sona eren Mandela Winnie Mdikizela ile evlendi.

Liderlerin tutuklu olmasından dolayı örgütler arasında ayrılıklar başladı. Mandela’nın arkadaşı Sobukwe Pan Afrika Kongresi PAC’yi kurdu.PAC, ANC’nin kölelik simgesi pasoya karşı yeterince ciddi bir hareket oluşturmadığını düşünüyordu. Sobukwe siyahlara pasolarını evde bırakarak eylem yapmalarını söyledi. 21 Mart 1960 günü eylem başladı. Johannesburg’daki Sharville kalesi civarında polis, silahsız halk üzerine ateş açtı ve altmış dokuz kişiyi öldürdü. Katliam dünya gazetelerine manşet oldu. Mandela ve diğer liderler herkesin gözü önünde pasolarını yaktılar. ANC bir hafta sonra büyük bir protesto düzenledi. En fazla katılım sağladığı protesto bu oldu. Hükümet işlerine gitmeyen siyah insanlar karşısında sendeledi ve acil durum ilan etti. ANC ve PAC yasaklandı. Bundan sonra bu iki örgüt çalışmalarına yer altında devam etti.

Şiddet içermeyen eylem her defasında görmezden geliniyordu. Mandela üç günlük bir grev hazırladı. Grevi önceden bilen hükümet polislere hazır ol emri verdi. Grev engellendi. Bu Mandela’nın politikası için bir dönüm noktası oldu. Bundan sonra şiddet içermeden başarıya ulaşma politikasının başarılı olamayacağını anlayan liderler şiddete karşı şiddetle cevap verme kararı aldılar ve bir yeraltı sabotaj programı hazırladılar. Buna Umkhonto we Sizwe (Ulusun Mızrağı) adını verdiler.

Bu kapsamda ilk eylem 16 Aralık 1961’de yapıldı. Can değil mal hedef alınıyordu. Ve elektrik hatlarına saldırdılar. Mandela da sınırı gizlice geçerek diğer Afrika ülkelerinden yardım istedi. Bu ülkelerden vaatler alarak Güney Afrika’ya geri döndü. 1962’de yeni bir örgüt kurma hazırlığındayken şoför kılığında yakalandı. Proteria’ya götürüldü ve yargılandı. İlk olarak beş yıl cezaya çarptırılan Mandela daha sonra Sisulu’nun yakalanmasıyla ele geçen belgelere bakılarak “vahşi bir devrim” hazırlamakla suçlandı. İdamla yeniden yargılanan Mandela tüm dünyada yapılan gösteriler sonucu müebbet hapisle cezalandırıldı. Robben adasındaki hapishaneye yerleştirildi. İlk mahkumiyet yıllarında hapishane koşulları çok ağır olan Mandela’nın dışarıdaki dünyaya paralel olarak koşulları da düzeldi.

16 Haziran 1976’da Afrikan dilinin siyah okullarında daha fazla kullanılmasına karşı çocuklar isyan ettiler. Yılın sonuna dek çoğu çocuklardan oluşan yüzlerce kişi katledildi. Bundan sonra protestolar hiç dinmedi. Gösterilerde efsane lider Mandela’nın adı haykırılıyordu. Bütün dünya bu adamdan konuşuyor ve haberlerini merak ediyordu. Hükümet, Mandela’ya ülke dışına çıkmaması ve Transkei bölgesinde yaşaması koşuluyla serbest bırakma teklifinde bulundu. Ancak Mandela şartız salıverme dışındaki hiçbir serbest bırakma teklifini kabul etmeyeceğini açıklayarak kendisine yapılan bir çok teklifi daha reddetti.

1976’da Hindistan Mandela’ya Nehru ödülünü verdi. Dünyanın dört bir yanından devletler Mandela’ya saygılarını bildirmek için üniversitelere, parklara, caddelere onun ismini verdiler. Ülkemizde 1992 yılında Uluslararası Atatürk Barış Ödülüne layık görülen Mandela bu ödülü o dönem yaşanan insan hakları ihlallerinden dolayı reddetti.Dünya’dan gelen baskıların artması ve günden güne artan şiddet hükümette çatlaklara neden oldu. 18 Temmuz 1988’de İngiltere’nin Wembley stadında Mandela’nın yetmişinci yaş günü kutlandı ve yine özgürlük çağrısında bulunuldu. Verem teşhisiyle hastaneye kaldırılan Mandela iyileştikten sonra bir eve yerleştirildi. 1989 yılındaki kargaşa ortamından sonra devlet başkanı olan F.W de Klerk Mandela’nın serbest bırakılacağını açıkladı. 11 Şubat 1990’da artık Mandela özgürdü. Vakit yitirmeden ANC ile hükümet arasında görüşme düzenledi. CODESA (Demokratik Güney Afrika Toplantısı) adındaki görüşmeler sonucunda siyahları ikinci sınıf vatandaş konumuna getiren yasalar kaldırıldı ve siyahlarla beyazlar eşit kabul edildi. CODESA sürecinde Mandela ile yapılan görüşmelerdeki rahatlık Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla şirketler üzerindeki kronik “komünizm korkusu” hastalığının aşılamasından kaynaklanıyordu. Hükümet 1994’te seçimlere gitti ve ANC seçimleri zorlanmadan kazandı Nelson Mandela Güney Afrika Cumhuriyeti’nin devlet başkanı oldu. Görevde bulunduğu 94-99 arası dönemde siyahlar üzerindeki etkileri silmeye çalıştı.Yeni bir anayasa hazırlandı ve köklü politik düzenlemeler yapıldı. 99’daki seçimlerde ANC 94’dekinden de fazla oy aldı. Yeni başkan Thobo Mbeki oldu. Mandela bundan sonra birçok ülkeye geziler düzenledi.
1993 yılında de Klerk ile birlikte Nobel Barış Ödülüne layık görülen Mandela, tutsaklığın ezilen halklar için kader olmadığını tüm dünyaya gösterdi. Mandela’nın müthiş hoşgörülü politikası Güney Afrikalı siyahlarla aynı kaderi paylaşan diğer dünya halkalarına esin kaynağı olmuştur. Mucize adam Mandela empati kurmayı bilen gerçek bir insan ve örnek bir liderdi.

**NaRKoZ91** · 01-12-2007, 07:48

eline sağlık...

08-10-2007, 16:38	#1 (permalink)
barisayess yolcu yolunda gerek Giriş Tarihi: 29-09-2007 Konum: aşağının biraz yukarısı:) Mesajlar: 791 Rep Gücü: 8249 Rep Puanı : 2061134	Nelson MANDELA Güney Afrika’nın Özgürlük Türküsü: “Yaşadığım sürece hayatımı, Afrikalıların mücadelesine adadım. Beyaz egemenliğine karşı savaştım. Siyah egemenliğine karşı da savaştım. İnsanların eşit fırsatları paylaşarak uyum içinde yaşayacakları demokrat ve özgür toplum hayalini kurdum hep. Bu gerçekleşmesini istediğim bir idealdir. Ve Tanrı öyle uygun görürse uğrunda ölmeye hazır olduğum bir amaçtır.” Nelson Rolihlahla Mandela 18 Temmuz 1918’de dünyaya geldi. Doğduğu yer kırsal, dağlık bir kesimdeydi ve ailesi kabile geleneklerine bağlı bir aileydi. Çocukluk yıllarında çobanlık yapan Mandela bölge ilkokuluna başladı. Babası öldükten sonra kabile reisi olan kuzeni Jontigbaba, Mandela’nın eğitimiyle yakından ilgilendi. Nelson, Xhosa dili, İngilizce, tarih ve coğrafya okudu. Geçmişini öğrendi ve bu, insanlarına yardım etmesi için kararlılığa ulaşmasına neden oldu. Bu dönem Mandela’nın kişiliğinin oluştuğu yıllardır. Her alanda olduğu gibi eğitimde de bir ayrımcılık vardı ve beyaz çocuklarıyla siyah çocukları farklı okullara gönderiliyordu. Beyaz okullarına siyah okullarına yapılan harcamanın 10 misli fazla harcama yapılıyordu.Mandela gibi liseye kadar okuyan öğrencilerin sayısı çok azdı. Beslenme, barınma sağlık ve daha bir çok yetersizliğe rağmen Nelson, okulunu başarıyla bitirdi ve Afrika Ulusal Üniversitesi’ne başladı. Buradaki protestolara katıldı ve okuldan atıldı. Johannesburg’a kaçarak madende polislik yapmaya başladı. Oturduğu yer Johannesburg’un varoşlarıydı ve burası tam anlamıyla bir suç yatağıydı. 2. Dünya Savaşında hükümet İngiltere’nin yanında Nazi Almanya’sına savaş açmıştı. Savaş sırasında silah kullanmaları yasak olan siyahlar da askere alınıyordu ve ortada dolaşan demokrasi sözleri siyahları umutlandırmıştı. 1940’da ANC(Afrika Ulusal Kongresi) başkanı olan Dr. Xuma örgütün bozulan yapısını biraz olsun toparladı. Mandela bir avukatlık bürosunda staj yaparken geleceğin liderlerinden biri olacak Walter Sisulu ile tanıştı. Sisulu’nun tanıştırdığı Evelyn Mase ile evlendi.Witwaterstrand Üniversitesinde hukuk öğrenimini ilerletmeye çalışırken profesörlerden birinin Mandela’nın yazdığı bir makaleyi eleştirmesi üzerine cevap olarak “Acaba kendisi geceleri gaz lambasının ışığında nasıl bir makale yazardı, merak ediyorum” demişti. 4 odalı bir evde 25 kişi yaşıyorlardı ve bu şartlarda elinden geleni yapmaya çalışıyordu. Sisulu, Mandela’yı ANC ile tanıştırdı ve Mandela ANC’ yi radikal bir kuruluş haline getirmeye çalıştı. Kendisi ile birlikte aktif çalışanlar Afrika Milliyetçileriydiler. Ve haklarını ararken diğer siyahların da mücadeleye katılmaları için baskı oluşturmaya çalışıyorlardı. Örgüt, komünizmi yabancı bir ideoloji olduğu için reddediyordu. Mandela ise Asyalılar ve öteki beyaz örgütleriyle dostluk kurmaya çalışıyordu. 1948 yılında Mandela genel sekreterliğe seçildi. 48’in Mayıs ayında başa gelen Afrikaner Ulusal Partisi, o zamana dek görülmemiş baskıcı yöntemler kullanacaktı.Parti, gelir gelmez, beyaz seçmenlere verdiği “apartheid” (derin ayrımcılığı ön gören yasalar) sözünü tuttu ve Güney Afrika toplumunu Beyazlar, Asyalılar ve Siyahlar olarak üçe ayırdı. Irkçı yerleşim yasaları çıkarılarak siyahlar yaşadıkları yerlerin dışına sürüldü. Üç buçuk milyon kişi evlerinden, çiftliklerinden ve işyerlerinden sürüldü. Apartheid yasaları yaşamın her alanında uygulanmaya çalışıldı. Her yerde “yalnız beyazlar” yazılı levhalar vardı. Komünizmi Bastırma Yasası çıkarıldı ve komünizm yanlısı olmasalar bile ırkçılığa karşı gelenler suçlandı ve aforoz edildi. ANC Gençlik Birliği ANC içinde etkili olmak istiyordu. ANC 49’un sonlarında aldığı bir kararla “Hareket Programını” kabul etti. Bu program, beyazların istediği biçimde hareket etmemeyi öngörüyordu. 1Mayıs 1950’de ANC Gençlik Birliği, komünist partinin düzenlediği greve katılmama kararı aldı. Az sayıda katılım olduğu grevde polis ateş açarak 18 kişiyi öldürdü ve bu olay duyguları coşturdu. 26 Haziran günü yeni bir yürüyüş düzenlendi. ANC bu kez büyük destek verdi ve Mandela protestonun lideri seçildi. ANC bundan sonra diğer örgütlerle birlikte hareket etme kararı aldı. ANC, hükümetten yeni taleplerde bulundu. Kabul edilmeyeceği bilindiği için önceden büyük bir eylem kararlaştırılmıştı ve “Meydan Okuma Hareketi” başlatıldı. Protestolar başladı ve hapishaneler tıka basa doldu. Eylemcilerden kimileri “yalnız beyazlar” yazılı banklara oturdular. Siyah ve Asyalı insanlar postanelere “yalnız beyazlar” yazan kapılardan girdiler. Eylemciler arasında beyazlar da vardı. Mandela da tutuklandı; ancak kefalet ödeyerek serbest bırakıldı. Güney Afrika’nın birçok bölgesini dolaşarak insanları “şiddet içermeyen eylem” için örgütlemeye çalıştı. ANC de ABD’de siyah haklarını elde etmek için mücadele eden Martin Luther King gibi Mahatma Gandhi’nin “şiddet içermeme” yöntemini benimsemişti. Bütün çabalara rağmen hem halk hem de polis şiddete başvurdu. Hükümet apartheid yasalarını daha da ağırlaştırdı ve uymayanlara akıl almaz cezalar uygulama kararı aldı. Bu nedenle eylemler durduruldu. Mandela bir yandan da siyah çocuklarına aşağılık ırk olgusunu benimsetmeye çalışan “Bantu Eğitimi” ile mücadele etmek istiyordu. ANC bir duyuru yayımlayarak okulların boykot edilmesini istedi. Boykota katılan az sayıda kişi büyük bedeller ödedi. Eylül 1953’te otuz beş yaşındaki Mandela’ya politik yasaklar getirildi ve Johannesburg’dan çıkması yasaklandı. Bundan sonra Mandela, çalışmalarını gizlice yürüttü ve toplantılara katılmaya devam etti. 26 Haziran’da binlerce kişinin katıldığı bir kongrede “Özgürlük Bildirisi”ni okudu. Bildiride hükümetin vahşi olarak nitelendirdiği eşitlik, adalet, barış ve demokrasi vurgulanıyordu. 1956’da 156 kişiden biri olarak tutuklandı. Mahkeme dört buçuk yıl sürdü ve sonunda hepsi serbest bırakıldı. 1956’da Evelyn ile evliliği sona eren Mandela Winnie Mdikizela ile evlendi. Liderlerin tutuklu olmasından dolayı örgütler arasında ayrılıklar başladı. Mandela’nın arkadaşı Sobukwe Pan Afrika Kongresi PAC’yi kurdu.PAC, ANC’nin kölelik simgesi pasoya karşı yeterince ciddi bir hareket oluşturmadığını düşünüyordu. Sobukwe siyahlara pasolarını evde bırakarak eylem yapmalarını söyledi. 21 Mart 1960 günü eylem başladı. Johannesburg’daki Sharville kalesi civarında polis, silahsız halk üzerine ateş açtı ve altmış dokuz kişiyi öldürdü. Katliam dünya gazetelerine manşet oldu. Mandela ve diğer liderler herkesin gözü önünde pasolarını yaktılar. ANC bir hafta sonra büyük bir protesto düzenledi. En fazla katılım sağladığı protesto bu oldu. Hükümet işlerine gitmeyen siyah insanlar karşısında sendeledi ve acil durum ilan etti. ANC ve PAC yasaklandı. Bundan sonra bu iki örgüt çalışmalarına yer altında devam etti. Şiddet içermeyen eylem her defasında görmezden geliniyordu. Mandela üç günlük bir grev hazırladı. Grevi önceden bilen hükümet polislere hazır ol emri verdi. Grev engellendi. Bu Mandela’nın politikası için bir dönüm noktası oldu. Bundan sonra şiddet içermeden başarıya ulaşma politikasının başarılı olamayacağını anlayan liderler şiddete karşı şiddetle cevap verme kararı aldılar ve bir yeraltı sabotaj programı hazırladılar. Buna Umkhonto we Sizwe (Ulusun Mızrağı) adını verdiler. Bu kapsamda ilk eylem 16 Aralık 1961’de yapıldı. Can değil mal hedef alınıyordu. Ve elektrik hatlarına saldırdılar. Mandela da sınırı gizlice geçerek diğer Afrika ülkelerinden yardım istedi. Bu ülkelerden vaatler alarak Güney Afrika’ya geri döndü. 1962’de yeni bir örgüt kurma hazırlığındayken şoför kılığında yakalandı. Proteria’ya götürüldü ve yargılandı. İlk olarak beş yıl cezaya çarptırılan Mandela daha sonra Sisulu’nun yakalanmasıyla ele geçen belgelere bakılarak “vahşi bir devrim” hazırlamakla suçlandı. İdamla yeniden yargılanan Mandela tüm dünyada yapılan gösteriler sonucu müebbet hapisle cezalandırıldı. Robben adasındaki hapishaneye yerleştirildi. İlk mahkumiyet yıllarında hapishane koşulları çok ağır olan Mandela’nın dışarıdaki dünyaya paralel olarak koşulları da düzeldi. 16 Haziran 1976’da Afrikan dilinin siyah okullarında daha fazla kullanılmasına karşı çocuklar isyan ettiler. Yılın sonuna dek çoğu çocuklardan oluşan yüzlerce kişi katledildi. Bundan sonra protestolar hiç dinmedi. Gösterilerde efsane lider Mandela’nın adı haykırılıyordu. Bütün dünya bu adamdan konuşuyor ve haberlerini merak ediyordu. Hükümet, Mandela’ya ülke dışına çıkmaması ve Transkei bölgesinde yaşaması koşuluyla serbest bırakma teklifinde bulundu. Ancak Mandela şartız salıverme dışındaki hiçbir serbest bırakma teklifini kabul etmeyeceğini açıklayarak kendisine yapılan bir çok teklifi daha reddetti. 1976’da Hindistan Mandela’ya Nehru ödülünü verdi. Dünyanın dört bir yanından devletler Mandela’ya saygılarını bildirmek için üniversitelere, parklara, caddelere onun ismini verdiler. Ülkemizde 1992 yılında Uluslararası Atatürk Barış Ödülüne layık görülen Mandela bu ödülü o dönem yaşanan insan hakları ihlallerinden dolayı reddetti.Dünya’dan gelen baskıların artması ve günden güne artan şiddet hükümette çatlaklara neden oldu. 18 Temmuz 1988’de İngiltere’nin Wembley stadında Mandela’nın yetmişinci yaş günü kutlandı ve yine özgürlük çağrısında bulunuldu. Verem teşhisiyle hastaneye kaldırılan Mandela iyileştikten sonra bir eve yerleştirildi. 1989 yılındaki kargaşa ortamından sonra devlet başkanı olan F.W de Klerk Mandela’nın serbest bırakılacağını açıkladı. 11 Şubat 1990’da artık Mandela özgürdü. Vakit yitirmeden ANC ile hükümet arasında görüşme düzenledi. CODESA (Demokratik Güney Afrika Toplantısı) adındaki görüşmeler sonucunda siyahları ikinci sınıf vatandaş konumuna getiren yasalar kaldırıldı ve siyahlarla beyazlar eşit kabul edildi. CODESA sürecinde Mandela ile yapılan görüşmelerdeki rahatlık Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla şirketler üzerindeki kronik “komünizm korkusu” hastalığının aşılamasından kaynaklanıyordu. Hükümet 1994’te seçimlere gitti ve ANC seçimleri zorlanmadan kazandı Nelson Mandela Güney Afrika Cumhuriyeti’nin devlet başkanı oldu. Görevde bulunduğu 94-99 arası dönemde siyahlar üzerindeki etkileri silmeye çalıştı.Yeni bir anayasa hazırlandı ve köklü politik düzenlemeler yapıldı. 99’daki seçimlerde ANC 94’dekinden de fazla oy aldı. Yeni başkan Thobo Mbeki oldu. Mandela bundan sonra birçok ülkeye geziler düzenledi. 1993 yılında de Klerk ile birlikte Nobel Barış Ödülüne layık görülen Mandela, tutsaklığın ezilen halklar için kader olmadığını tüm dünyaya gösterdi. Mandela’nın müthiş hoşgörülü politikası Güney Afrikalı siyahlarla aynı kaderi paylaşan diğer dünya halkalarına esin kaynağı olmuştur. Mucize adam Mandela empati kurmayı bilen gerçek bir insan ve örnek bir liderdi. __________________ "...yaşamış sayılmaz zaten, yurdu için ölmesini bilmeyen..."

01-12-2007, 07:48	#2 (permalink)
NaRKoZ91 NeweR WaLK ALoNe Giriş Tarihi: 14-08-2007 Konum: ERCİYES Mesajlar: 15,551 Rep Gücü: 62355 Rep Puanı : 15572936	eline sağlık... __________________ SeninLe ßen ßu Öykünün Kaybeden İki Kahramanıyız.. SeninLe ßen Dünya Denen Cehennemde , İki Garip Yaßancıyız..!

Forum Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görüntüleme Biçimleri
Linear Mode Switch to Hybrid Mode Switch to Threaded Mode