barisayess

Üniversite
Gençler, yaşlılar, öğrenenler, öğretenler hep birlikteler. Genç, yaşlı bakışlar dalgın, kararsız ve yorgun.
Gençlerden kızlı, erkekli grup yaşıtlarına göre şanslı görünüyorlar. En azından bir üniversite kazanmışlar.
Ayten Diyarbakır’dan. O yoksul kentin, yoksul şartlarını aşmış. Daha batıda bir üniversitenin mühendislik fakültesini kazanmış. Şimdi hedefi makine mühendisi olmak. Yirmi ikinci tercihine girmiş olması aslında pek de istemediği bir bölümde olduğunun kanıtı.
-İlk tercihim tıp fakültesiydi. Doktor olmak istiyordum. Bizim oralarda fabrika filan olmadığı için en iyi iş doktor olmaktı. Ama olmadı. Puanım yetmedi. Seneye bir kez daha deneyeceğim ama mühendislik bölümüne kaydolduğum için seneye şansım çok düşük. Galiba mecburen makine mühendisi olacağız.
Dışarıda kalan milyonlarca işsiz genci, değil üniversiteye, orta okula bile gidememiş, hayata çıraklıkla başlayıp henüz çocuk yaşta kalfa hatta usta olmuş yaşıtlarına göre Ayten şanslı ama mutlu değil.
Gençlerin çok azı ne istediğini bilerek bölümlerini, gelecekteki mesleklerini seçebilmişler. Doktor olmak isteyen mühendis, mühendis olmak isteyen öğretmen, öğretmen olmak isteyen muhasebeci, iktisatçı olacak. Dershanelerdeki rehberleri “Aman bir yere girin de dershanemizin başarı oranı yükselsin” diye gençlere tercihler yaptırmışlar. Meslek seçiminde kişisel becerilerinin dikkate alınması neredeyse hiç gündeme gelmemiş.
Şahap on dokuzuncu tercihini kazanmış. O da fizikçi olacak. Onun da ilk tercihi askeri tıp. Hem Ankara’da okumak hem de okurken ailesine yük olmamak için ilk tercihine GATA’yı yazmış.
- Zaten ailemin beni Ankara’da okutacak parası da yoktu. Bakalım burada ne yapacağız. Bir iş filan uydurursam çalışacağım. Mezun olana kadar bize öğretmen olma hakkı verilmezse mezuniyet sonrası yine işsiziz. Yurt da çıkmadı. Şimdilik uzaktan akrabaların evinde idare ediyoruz ama evde bakışlar gittikçe ağırlaşmaya başladı. Bir göz bulup çıkacağız mecburen.
Öğrencilerin tümü aynı durumda. “Sosyal yaşamın bileşenleri oldukları” zaten öğretilmemiş. Bir yerlerden sosyal faaliyet bekledikleri için “Bu kentte hayat yok” yargısı geleceğe dönük beklentilerini daha şimdiden yok etmiş.
Yukarıda da durum pek farklı değil. Hocalar sıkıntılı. Sürekli geriye giden şartlar içinde geleceği düşünmekten, bilimi, teknolojiyi insanların mutluluğu için didiklemekten yorulmuşlar. Batılı meslektaşlarının Jüpiter’i, nanoteknolojiyi, ölümsüzlüğü tartıştığı evrende “Dekanı kim seçmeli” sorusuna takılıp kalmış olmanın utancı içindeler. Özgürlüğü, geçici bir süre ve yalnız kendileri için masum kızlarımızın baş örtüsüne bağlamış kara bıyıklı, Gucci kravatlı, pembe yanaklı, mahcup göbekli birilerinin, o güne kadar ülke için tek bir dakika düşünmemiş olmalarına rağmen bir şekilde anayasa yapma şansını yakalamış olmalarının ve kendilerinin de bu pembe yanaklıların tasarladığı ülkede yaşamak zorunda olmalarının bunaltısı içindeler.
Yirmi birinci yüzyılda ülkemin üniversiteleri bilimi değil ortaçağın kurallarını tartışıyor. İşbirlikçi cehaletin üstünlüğü, üniversitelerin aşağılanması, susturulması üzerine inşa ediliyor. Sessiz çoğunluk mahalle baskısını tartışırken, işgalci sermayeye karşı direnebilecek tüm güçler azarlanıyor, karalanıyor, sindiriliyor.

Arif Nacaroğlu

__________________

mirabile

konunun siyasetle alaksını çözemedim......

__________________

barisayess

bende siyasetle bir bağ kurmamıştım, o yüzden olabilir mi?

__________________

executioner

güzel ve doğru laflar ederken araya ideoloji katılmasaymış keşke.... sayın erbakan sağolsun başörtüsü masum kızlarımızın taktığı masum bir aksesuar olmayı onun döneminde yitirmiştir...

BlooD ShadoW

sağol arkadaşım

__________________

stERNa

Portillo

sağolasın

ikimartikibinsekiz

Sağol arkadaşım son harfine kadar çok güzel bir yazı

__________________

TAŞ KOYSALAR YOLLARIMIZA...

BİN TANE ÇELME UZANSA ATTIĞIMIZ BİR ADIMA...

BİZ SENİN İZİNDEN YÜRÜMEYE DEVAM EDİCEZ...